Gisteren was het eindelijk zo ver. Iedereen heeft een mountainbike, dus we konden we eindelijk offroad trainen. De eerste gezamenlijke tocht zou gaan over het mountainbike parcours in Schoorl. Voor de gene die het parcours niet kennen. Het is het 14 km lang en het is een zeer zwaar en technisch parcours. De start van het parcours is bij het restaurant Duinvermaak in Bergen.
En bij de start ging het al mis. De Tom Tom van Jules werkt heel goed, als je namelijk Schoorl in toetst ipv Bergen dan leidt de Tom Tom je naar Schoorl. En zo stonden wij in vol ornaat een klein uurtje te wachten. Dit gaf ons mooi de gelegeheid om onze fietsen nog mooier te maken en zo vertrokken wij volledig gesoigneert om 19.30 uur.
En off road is duidelijk andere koek. Amper 4 minuten onderweg stond onze een heerlijke berg te wachten. De schakelmechanismes kraakten en piepten en de eersten moesten al van de fiets af. Na de berg, een zeer technische afdaling. Erik kwam er daar al achter dat mountainbiken geen racefietsen is. Als een volleerde acrobaat nam hij de afdaling met een salto. Gelukkig kon hij zonder problemen verder. Na de afdaling heb ik toch maar een kleine cursus gegeven. En dat wierp direct zijn vruchten af.
Vol overtuiging werd de volgende afdaling ingedoken. Katelijn zag ik op het buitenblad achter haar zadel staan, over boomstammen vliegen. Marlies ging als een raspaard over de singeltracks, Sjoukje liet haar bovenbenen spreken en Martine knalde in één keer zonder problemen de hoogste duin van nederland op.
En de overige mannen?? Teije kon niet mee , maar Jules was ik in de bossen in één keer kwijt. Na een actieve achtervolging door de duinen, kwam ik een technisch vaardige mountainbiker tegen. De snelheid was goed en elke heuvel werd als een volleerd damhert genomen.
Na een laaste sukje asfalt komt 1,5 km smal bospad. Dus op het buitenblad en zo hard mogelijk. Dat laatste had Erik iets te letterlijk opgevat. Hard ging hij, echter een mountainbike is geen racefiets. Met 34 km per uur komen bomen heel snel op je af. Erik ondervond dat. Sjoukje hoorde een harde klap keek achterom en daar lag Erik zijn hoofd licht bezeerd, zijn nieuwe fiets kapot en het laatste stukje moest hij lopen.
Wat een tocht. Fietsen met de Kenya Classic groep blijft een belevenis. Op het asfalt is het wennen aan de afstand en in het bos leert iedereen zijn fiets kennen.
Deze keer hebben wij afgesloten met drankje, want deze tocht moest zeker worden nabesproken.