Kenya Classic/ AMREF Flying Doctors: Een mooie ervaring en een fantastisch goed doel!

Een bewogen, druk, gezellig en bij vlagen pijnlijk half jaar met als hoogtepunt de afgelopen week in Kenya. Altijd al een warm hart voor ‘het goede doel’, maar op deze manier een bijdrage leveren is, zoals iedereen al zegt, ‘a once in a lifetime experience’. Toen ik een half jaar geleden ingeloot werd, sloeg na de euforie direct de twijfel toe. Ga ik het bedrag wel binnenhalen, krijg ik mijn conditie wel op pijl, kan ik dat emotioneel wel aan (ben sinds ik mama een enorme huilebalk..)? Het bedrag binnenhalen bleek de minste zorg. Wat een ontzettend fijne ervaring om te merken dat zoveel mensen je willen helpen. Veel reacties uit onverwachte hoeken, veel gulle giften (zowel particulier als zakelijk) en veel mensen die op een andere manier een steentje wilden bijdragen. We hebben een aantal mooie evenementen georganiseerd, waar we enorme bedragen hebben opgehaald! Met een warm gevoel denk ik terug aan onder andere de gastlessen en de sponsorloop op de basisschool van Lars (dank De Meander!), onze RAI Zomerborrel (dank collega’s) en aan Recruiters@TheBeach (dank Martijn en Dennis!). Alles bij elkaar heb ik ruim € 13.000 opgehaald voor AMREF Flying Doctors en daar ben ik best een beetje trots op!

Het trainen is me ook alles meegevallen. Heel fanatiek ben ik de eerste twee weken trouw iedere dag op de fiets gaan zitten. Op dag 1 een half uurtje en steeds met 10 minuten uitgebouwd. Heerlijk bij zonsopkomst door de polder. Maar het viel toch wel een beetje tegen. Pijn in mijn rug en serieuze zadelpijn brachten me weer eens aan het twijfelen, maar een beetje discipline en het boekje Vrouw en Fiets (dank Bret!), deden die twijfel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Mijn conditie en snelheid gingen met sprongen vooruit, ik begon er echt lol in te krijgen en ik begon zelfs al met het plannen van de volgende tocht, terwijl ik nog in het zadel zat. Al moet ik wel zeggen dat ik echt niet gebouwd ben om te klimmen en ook alleen fietsen is toch echt veel minder fijn is. Ik keek dan ook iedere week uit naar onze groepstrainingen op donderdagavond!

Jammer dat een maand voor vertrek een kaakontsteking en bijbehorende kaakoperatie roet in het eten hebben gegooid. Nooit gedacht dat zo’n ‘mini’-ingreep van een kwartiertje bij de kaakchirurg en een stevige antibiotica voor zo’n conditiedip zouden zorgen. Om die conditie toch een beetje op pijl te houden heb ik een Tacx geleend, zodat ik binnen op een mountainbike kon fietsen. Jongens, wat is dàt een draak. Alleen fietsen bij zonsopgang door de polder met wind tegen is ineens een feestje vergeleken bij een half uurtje op de Tacx. Langer dan een half uur was het ook echt niet vol te houden..

Met iets minder conditie dan gepland, maar met enorm veel zin, ben ik 22 oktober aan het echte avontuur begonnen. Heel vroeg op Schiphol met een lichte kriebel in mijn buik,uitgezwaaid door man en kinderen (boven verwachting zonder tranendal), alle deelnemers herkenbaar aan een enorme fietsdoos. Al op Schiphol maakten wij als RAI team duidelijk dat we goed in de sponsors zaten, want de eerste gesponsorde groepsfoto was aldaar een feit. De rest van de week hebben we dat volgehouden met onze gesponsorde pakjes (ja, iedere dag een schone!) en extra shirts voor foto’s bij waterputten et cetera. Na dag 2 werd er binnen de fietsgroep al druk gespeculeerd met welk pakje we nu weer op de fiets zouden stappen. Als alle pakjes schoon en fris zijn, doneren we er een aantal aan het Kenyaanse MTB team!

Aangekomen in Nairobi werden we ontvangen door een uit de film weggelopen Mary Poppins- of Mrs. Robinson-achtige Nicky. Super-Engels, overenthousiast en al 40 jaar in Kenia. Zij bleek onze gastvrouw vanuit AMREF. Lief, geïnteresseerd en vol prachtige verhalen. De eerste nacht hebben we heel luxe doorgebracht in een guesthouse, waar we vóór de wekker ons bed uit werden geblazen door een moskee. Na een lange, warme busreis en een eerste sessie fietsen uitpakken en in elkaar zetten in de zinderende warmte is de eerste etappe van start gegaan. De etappe startte veelbelovend, de rijwind leek verkoelend en de eerste kennismaking met de Keniaanse bevolking en de omgeving waren overweldigend. Na 10 kilometer kreeg ik echter enorme buikkrampen en toen ik even wilde pauzeren om bij te komen, stond ik ineens kotsend naast mijn fiets. Gelukkig/helaas zat de AMREF dokter vlak achter me. Hij heeft me helaas gelijk van de weg gehaald. Doorrijden was geen optie. Daarmee kreeg ik de twijfelachtige eer de eerste uitvaller te zijn. Met tranen met tuiten en kotsmisselijk zat ik bij die lieve dokter in de auto, terwijl mijn fiets op de pickup werd gezet. Wat een deceptie.. De rest van dag 1 bestond uit spugen, een paar kleine beetjes proberen te eten en een emotioneel telefoongesprek met mijn kindjes. Kortom dag 1 viel een beetje in het water.

Na een redelijke nacht in een bizar hotelletje in het ‘stadje’ van Kibwezi, ben ik met frisse tegenzin aan de tweede etappe begonnen. Ik voelde me aardig, we begonnen vroeg in de ochtend, dus de temperatuur was goed te doen. Beetje laag in de energie, maar vol goede moed heb ik de eerste 10 kilometer afgelegd. Die vielen mee, maar daarna nam de hitte toe, kreeg ik het zwaar en stond ik 5 kilometer verderop toch weer kostend naast mijn fiets. Op mijn allerelegantst (lees als een slappe, bleke vaatdoek) werd ik weer opgepikt door dokter en pickup en lag ik even later de rest van de route half slapend in de Sweeper (de laatste auto van de colonne). De warmte bleef die dag toenemen en al snel was ik niet de enige uitvaller. Het dutje heeft me goed gedaan en tegen de tijd dat wij eindelijk bij ons logeeradres waren, had ik ook al weer wat praatjes. Aangekomen bleek mijn team, gehuld in het RAI fietspakje, in een idyllisch zwembad te liggen en ben ik er gelijk achteraan gedoken. Tot grote hilariteit haalde ik vervolgens een compleet doorweekte telefoon uit mijn achterzakje (na een dag bleek dat bellen en sms-en af en toe weer lukte, maar een nieuwe is wel wenselijk..). ’s Middags lekker een tukje gedaan en ’s avonds zowaar wat gegeten én binnengehouden.

Op advies van Gijs (de organisator) ben ik dag 3 niet opgestapt, om weer op krachten te komen voor de mooiste etappe van de week, etappe 4. Achteraf een uitstekende keuze, want na een lange busrit, bezoek aan een wildpark en gegijzelde fietsen (viel allemaal best mee) is de derde etappe op het heetst van de dag en veel later dan gepland van start gegaan. Deze zware etappe bergop kende vele wisselende gezichten: hete zon, stortregen en rode zandstormen. De etappe kenmerkte zich dan ook door bloed, zweet, veel tranen en een hoop zenuwen. De finish bleek ook nog eens 5 kilometer verder te liggen dan gepland. Die zenuwen waren er vooral bij de achterblijvers, gaan ze het halen voor het donker? Waar blijven de fietsers? Het was wel heel erg veel klimmen.. Uiteindelijk hebben slechts een bikkel of 15 de eindstreep gehaald (die hebben wij luid aangemoedigd bij de laatste meters) en de overige bikkels zijn op verschillende punten van de weg gehaald, onder luid tegensputteren. De emoties liepen bij de finish even hoog op als de modderpoelen diep waren. Tranen, welverdiende knuffels, gepaste trots op de prestaties en heel, heel veel modder.

Dag 4 beloofde de mooiste etappe te worden. 80 kilometer dalen én een bezoek aan een belangrijk project van AMREF. Vastbesloten was ik om dan toch eindelijk een etappe uit te rijden. De eerste 30 kilometers waren geweldig. Hard bergaf, eerst wat gespannen, maar al snel steeds relaxter en sneller! Ik zou er bijna in gaan geloven dat ‘down hill’ echt leuk is! Op zo’n 30 kilometer weken we ‘even’ af van de route om een project van AMREF te gaan bezoeken. De genoemde 2 kilometer, bleken 7 zware, stoffige kilometers heen en ook weer terug. Maar het Massai dorpje was de moeite waard! We waren bijzonder welkom en we hebben een goed idee gekregen van het goede werk van AMREF. Projecten rondom vrouwenbesnijdenis, seksuele voorlichting, water, hygiëne en het voorkomen van oogziekten. Maar ook het contact met de mensen, de enthousiaste kindjes en het uitproberen van de fietsen én de tandem! Vol van alle indrukken stapten we weer op de fiets. Het was inmiddels nóg warmer geworden. Het parcours werd zwaarder en het fijne harde dalen maakte plaats voor een vlakker en zwaarder parcours. Na totaal zo’n 50 kilometer was ik weer volledig uitgeput en om spugen te voorkomen heb ik besloten af te stappen. Om me deze keer niet volledig nutteloos te voelen, heb ik me opgeworpen als assistente van Wouter, onze fietsenmaker en daarmee steun en toeverlaat van alle deelnemers. Tientallen lekke banden die dag en ik heb wel honderden doornen uit banden staan pulken. De volgende dag ben ik dan ook niet zonder pincet op pad gegaan..De doornen hebben me de charmante bijnaam Doornroosje opgeleverd.

Dag 5 en dag 6 stonden in de boeken als zware dagen. Dag 5 ben ik maar gelijk gewapend met pincet in de technische wagen gestapt en dag 6 heb ik het tegen beter weten in nog 10 kilometer geprobeerd op de fiets. Behalve dat ik achterop de pickup een prachtig uitzicht had op de Keniaanse natuur, de wilde dieren en de vergezichten, heb ik me gelukkig ook weer nu nuttig kunnen maken. Dag 4, 5 en 6 is mijn fiets namelijk wel over de streep gekomen, omdat ik daar een van de andere fietsers gelukkig mee kon maken. Ondanks de teleurstelling van het niet fietsen, heb ik een superweek gehad!

De laatste dag was de kers op de taart. De beste sponsorwervers mochten de laatste kilometer per vliegtuig afleggen en kregen als toetje nog een rondleiding door de hangar en de radiokamer van de Flying Doctors. En daar besefte ik me ineens heel erg goed waarom ik ook al weer in Kenia was. Niet alleen maar om te fietsen, maar om te zien wat er met ons geld gebeurd en om een waardige ambassadeur van AMREF te worden. En dat is gelukt. Wat een prachtig goed doel!

Voor de oplettende thuisblijvers bleek het best moeilijk om de RAI fietsers er uit te halen in de filmpjes. Vandaar hieronder het bijbehorende pakje bij de film van de dag!

Dag 1:De Start van de Eerste Kenya Classic